اجرای قانون لایحه ی مدیریت خدمات کشوری( نظام هماهنگ پرداخت)،کاهش تراکم دانش آموزان در مدارس و هم چنین افزایش منابع مالی در چند سال اخیر در آموزش و پرورش عواملی بود که نرم نرمک آموزش و پرورش را به خروج از بحران منتهی می نمود.

یادم می آید سال پایانی دولت خاتمی مجلس هفتم تصمیم به استیضاح حاجی وزیر آموزش و پرورش خاتمی را داشت و حتی مقدمات استیضاح هم فراهم شده بود،اما مقام رهبری مجلس را با توجه به این که دولت به روزهای پایان نزدیک است از این کار بازداشت.

چه قدر زمان صرف شد تا دولت یاد گرفت برای کاهش از هزینه هایی که ملت می دهند پیش از معرفی وزرا به مجلس نظر نمایندگان را جلب کند،چه قدر می بایست فرصت از دست برود تا دولت متوجه گردد که مشکل دولت نه افراد است که برنامه نداشتن دولت است...

احمدی نژاد اکنون در دل حسرت می خورد چرا قانون اساسی نظر به تفکیک قوای مطلق ندارد تا او مجبور نباشد برای هر عزل و انتصاب وزیری، به مجلس آمد و شد کند و شاید حسرتی از آن بیشتر که چرا قدرت انحلال مجلس را ندارد تا بدون چانه زنی با مجلس هم وزرایش را به مجلس تحمیل کند و هم به هر طریق که در نظر دارد بودجه ریزی کند و بیمی از ارائه گزارش برنامه توسعه به مجلس نداشته باشد و شاید خیلی از همه ی این ها ببیشتر و بالاتر و آن این که اصلا چرا ما قانون داریم، قانون بروکراسی زاست.

پانوشت:

قالب پیشین وبلاگ متأسفانه با مشکل فنی مواجه شد که مجبور به تغییر قالب شدم به زودی قالب پیشین را پس از رفع تقص دوباره جایگزین می کنم.